Wszystkie dla tagu: Sudety

Kilka faktów z życia biegowego #6… oraz blogowego

Blog Usunąłem blogowy fanpage z fejsbuka. Usunąłem instagramowe konto wypełnione obrazkami. Czekałem aż wygaśnie domena. Potem zniknie blog. To miał być definitywny koniec. Zero pisania o bieganiu i tym podobnych. Natrętna myśl o powrocie do pisania miała zniknąć. Miałem odczuć ulgę. Niewyobrażalną. Sam nie wiem, jak to się stało, że opłaciłem domenę na kolejny rok. Jestem masochistą, ale nie tak hardcorowym, żeby przez dwanaście miesięcy chlastać się wizją wielkich powrotów. Tym bardziej że nie mam mocy lansować bloga w social mediach. No i nie chcę być częścią biegowej papki blogowej. Dziś podczas spaceru po lesie naszła mnie myśl, że skoro natrętne myśli będą mnie męczyć do następnego roku, to może jednak coś naskrobać? Eksperymentalnie. Wszak ostatni wpis, jaki dokonałem, przyniósł mi dużo radości. I właśnie dlatego piszę, ale duchu starych dobrych przedfejsbukowych czasów. Czasów, kiedy na blogi trafiało się w wynikach wyplutych przez wyszukiwarkę albo w podlinkowanych komentarzach. A to były fajne czasy: blog Grześka, blog Pawła, Blog Hani, Marszoblog… i jeszcze kilka innych. Bieganie Moje bieganie objawia się w nieregularnych wypadach do Magicznego Lasu, …

O tym jak nie zjebałem… – suplement.

Pierwszy raz wiem, że tego nie zjebałem. Tak. Za każdym razem, gdy startuję, mam uczucie niespełnienia. Zawsze wdziera się jakaś błędna nuta, która fałszuje piękną melodię. Znacie to? Uczucie, niepewności własnych dokonań? Na mecie cieszycie się z ukończenia biegu, ale po chwili nachodzą was wątpliwości. Czy dałem z siebie wszystko? Czy dobrze to zrobiłem? Po wątpliwościach przychodzi etap „gdyby”. Zaczyna się chora analiza. Co by było, gdyby? A gdybym to zrobił tak lub siak, to zrobiłbym to lepiej. W miarę coraz bardziej szczegółowej analizy, słowo „gdybym” mutuje i przybiera kształt „mógłbym”. Mógłbym to, mógłbym siamto… Chore to. Wiem, że jestem w trakcie czegoś niesłychanie fantastycznego, czegoś o czym tak szybko nie zapomnę. I cokolwiek by się nie stało, cokolwiek bym zrobił – źle czy dobrze – będzie to niezapomniane. Nie mam formy. Powtarzam to kolejny raz. Może i z setny. Powtarzam, bo szukam usprawiedliwienia przed sobą i całym światem… Pomimo tego braku formy, postanowiłem wystartować w Maratonie Gór Stołowych – Supermaratonie, jeśli to ważne. Chciałem to zrobić efektownie, bo wiecie, ostateczny wynik nie zachwyci. Wymyśliłem …

I kiedy tak nie startuję…

…a chciałoby się ścigać, zmęczyć, sprawdzić, powalczyć, sponiewierać jak jasna cholera, to czuję, że łagodnieję. Ciśnienia związane z przygotowaniami do startu nie męczą. Urażona ambicja, po przekroczeniu linii mety – nie w tym czasie i nie na tej pozycji – nie boli. W ogóle czuję się jakiś taki uporządkowany, wyluzowany. Nie przygniata mnie ciężar treningu, nie czuję presji czasu, czy realizacji planu. Jest doskonale. Rzekłbym – zajebiście. Jeszcze do niedawna nękałem się wizją straconego sezonu. W pocie czoła kombinowałem jak w pełni wykorzystać pozostały czas, żeby uratować każdy dzień, każdy trening. Jeszcze powalczyć, wyciągnąć ile się da z rozleniwionych mięśni. Marzenie o kolejnej życiówce nie opuszczało mojej głowy. Zawładnęło mną bez reszty. I wiecie co? Spasowałem. Odrzuciłem wszelkie myśli o rekordach i rywalizacji. Zerwałem przyklejony do drzwi lodówki, misternie przygotowywany, plan treningowy pod poznański maraton. Podarłem kartki z rozrysowanymi tabelkami na drobne skrawki i wrzuciłem do kosza z makulaturą. Dotarło do mnie to, że nie ma co wypruwać sobie flaków, jak się tego nie czuje? Skazywać się na stresujący wyścig z czasem. Dla samego faktu złamania czegoś tam, czy …

Kilka faktów z życia biegowego…

Kolejny tydzień zbliża się ku końcowi. Kolejny tydzień treningów prawie odhaczony. Do startu pozostało dwadzieścia trzy. 1. Forma powoli rośnie, a to cieszy. Jest jednak coś, co nie daje mi spokoju. Czy nie zacząłem realizować plan za szybko? W tamtym roku wystartowałem w ostatni weekend września. W tym, tydzień później. Maniek słusznie zauważył, że szczyt formy może wypaść, kiedy będę jeszcze w trakcie BPSu, w tamtym roku tak by się stało, gdybym nie zafundował sobie tygodniowego resetu. Nie chcę przesadzić. Mój plan „4:10” nie zakłada żadnych poprawek w trakcie, nie może być elastyczny. Ma być sztywny, choć ergonomiczny – dokładnie dopasowany do moich obecnych możliwości. Na razie nie chcę zdradzać, z rad którego trenera korzystam. To teraz nie jest istotne. Ważne jest to, abym wstrzelił się idealnie w czas, tak żeby w Dębnie być w pełni formy.